Τρόικα Τροία και Δούρειος ίππος.


Τρόικα Τροία και Δούρειος ίππος. 

Το όνομα «Τρόικα» προέρχεται από τη ρωσική λέξη που δηλώνει την άμαξα που σύρεται από τρία άλογα, αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει οποιουδήποτε είδους τριμερή συνεργασία. Στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής κρίσης, η Τρόικα απαρτίζεται από τρία θεσμικά όργανα:


την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν)
την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ)
και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ)

Αλλά σε εμένα μου φέρνει στο μυαλό  μια άλλη ποιο ελληνική εκδοχή: όπως Τροία και Δούρειος ίππος.

Ουσιαστικά, ο ρόλος της Τρόικα όπως υποστηρίζουν τα όργανα της, συνίσταται στην εποπτεία χωρών με σοβαρά οικονομικά προβλήματα, οι οποίες λαμβάνουν χρηματοδοτικά δάνεια που χορηγούνται από την ΕΕ και το ΔΝΤ. 
Όπου τελικά κάθε άλλο παρά, στοχεύουν στο να βοηθήσουν τις οικονομίες των χωρών που υποφέρουν για να ανακάμψουν.

Επιπλέον, προωθεί τα συμφέροντα των ιδιωτών πιστωτών, των τραπεζών και των λοιπών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων μεταφέροντας το χρέος στις πλάτες των πολιτών ονομάζοντας υπαίτιο τις υπηρεσίες κοινής ωφελείας , ενώ παράλληλα το ανάγει σε μη βιώσιμα επίπεδα που απαιτούν οικονομικές μεταρρυθμίσεις και μέτρα λιτότητας σε ακραίο βαθμό.
Αυτά τα μέτρα και οι μεταρρυθμίσεις, οι όροι δηλαδή που οι χώρες πρέπει να εκπληρώσουν προκειμένου να συνεχίσουν να λαμβάνουν χρήματα, έχουν καθοριστεί σε ένα είδος συμβολαίου, το οποίο ονομάζεται Μνημόνιο Συνεννόησης (ΜΣ).

 Η Τρόικα οργανώνει αποστολές επιθεώρησης που επισκέπτονται τις χώρες με τις οποίες έχει συνάψει ΜΣ εφ’ όσον συμπεράνει ότι μια χώρα δεν έχει κάνει αρκετά ως αντάλλαγμα για την οικονομική βοήθεια που της έχει παρασχεθεί, μπορεί να αποφασίσει να αναβάλει την καταβολή της επόμενης δόσης. 

Κατά συνέπεια, η Τρόικα ασκεί εξαιρετικά ισχυρή επιρροή στις εθνικές οικονομικές και δημοσιονομικές πολιτικές των χωρών που βρίσκονται υπό το καθεστώς της.
Επί της ουσίας λοιπόν, η Τρόικα εξασφαλίζει ότι ο απλός πολίτης πληρώνει για τα συστημικά προβλήματα στην οικονομία και για τα σφάλματα που διέπραξαν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, που είναι οι πραγματικοί υπαίτιοι της κρίσης. 

Παράλληλα, τα τελευταία χρόνια, οι Ευρωπαίοι νομοθέτες μειώνουν κατ’ εξακολούθηση τους κανονισμούς και τους ελέγχους για αυτά τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και τις αυξάνει έναντι τις εθνικής οικονομίας και των πολιτών της. Παράλογο; Σαφώς, αλλά υπό το πρίσμα τις παγκοσμιοποίησης εντελώς λογικό.

Επομένως, είναι σημαντικό να αντιμετωπίζουμε την Τρόικα και τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της όχι ως μεμονωμένο ζήτημα, αλλά ως όργανο που, σε καιρούς συστημικής και προσχεδιασμένης κρίσης, εξυπηρετεί την προώθηση μέτρων και μεταρρυθμίσεων σε όλη την Ευρώπη. 
Αυτά τα μέτρα και οι κανονισμοί που συνοψίζονται στον όρο «οικονομική παγκόσμια διακυβέρνηση», επιβάλλοντας σταδιακά όλο και περισσότερο έλεγχο, που ευνοούν τις μεγάλες  χρηματοπιστωτικές αγορές ενώ εξαπολύουν επιθέσεις εναντίον κοινωνικών δικαιωμάτων και δημοκρατικών αξιών.

Μια μελέτη που διενεργήθηκε ως τμήμα της Έκθεσης Ανταγωνιστικότητας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκ μέρους ερευνητών του Αυστριακού Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών και των Πανεπιστημίων Στρασβούργου και Μαγδεμβούργου, ρίχνει φως στον ο <<υπαίτιο>> της κρίσης, που έτσι θέλουν να πιστεύουμε,για τους οργανισμούς κοινής ωφελείας της χώρας.

Στην έρευνα αυτή εξετάζονται - και μάλιστα σε βάθος χρόνου τριών δεκαετιών- 17 ευρωπαϊκά κράτη. 
Η Ελλάδα κατατάσσεται 14η , με ποσοστό υπαλλήλων 11,4%, ελάχιστα πάνω από την Ιρλανδία (11%), την Ολλανδία (10,7%) και τη Γερμανία (10,2%). Πολύ περισσότερους δημόσιους υπάλληλους διαθέτει αναλογικά η Γαλλία (21,2%), αλλά και Αγγλία (17,8%). Πρώτη είναι η Σουηδία (30%) και δεύτερη η Δανία (29%), η Δανία και η Σουηδία μάλιστα θεωρήθηκαν κατά καιρούς, ως πρότυπο λειτουργίας μιας χώρας.

Δάνεια με επαχθείς όρους, υπερβολικά χρέη, διευθετήσεις, διακανονισμοί, «κουρέματα», ελεγχόμενες και ανεξέλεγκτες χρεοκοπίες χαρακτηρίζουν την λειτουργία της <<συνεργασίας>> του διεθνές νομισματικού ταμείου με την όποια οικονομικά ασθενή χώρα. 

Παρακάτω παραθέτω μια φανταστική αλλά και διασκεδαστική  ιστορία για τα (οφέλη), ίσως στην καλύτερη εκδοχή τους από αυτή την<< συνεργασία.>>

Κάπου στην Ελλάδα σ' ένα χωριό που ζει από τον τουρισμό, λόγω της κρίσης τα πάντα έχουν νεκρωθεί. 
Για να επιβιώσουν οι κάτοικοι, ο ένας δανείζεται από τον άλλο. Ο καιρός περνά μέσα σ' αυτή τη θλιβερή ατμόσφαιρα ώσπου μια μέρα... έρχεται ένας πλούσιος Γερμανός τουρίστας, παρκάρει την ακριβή Mercedes-Benz  έξω από την είσοδο του ξενοδοχείου του χωριού και ζητάει ένα δωμάτιο από τον  ξενοδόχο.

Ο ξενοδόχος του λέει την τιμή και εκείνος προπληρώνει με ένα χαρτονόμισμα των 100 Ευρώ. 
Πριν ακόμα ανέβει στο δωμάτιο του, ο ξενοδόχος πηγαίνει γρήγορα το χαρτονόμισμα απέναντι στο χασάπη στον οποίο χρωστάει ακριβώς 100 Ευρώ.
Ο χασάπης παίρνει το χαρτονόμισμα και τρέχει να το δώσει στον κτηνοτρόφο που τον εφοδιάζει με κρέας, με σκοπό να εξοφλήσει και αυτός με την σειρά του.

Ο κτηνοτρόφος παίρνει το χαρτονόμισμα και πηγαίνει να το δώσει στην ιερόδουλη του χωριού που της χρωστάει 100 ευρώ, για κάποιες τρυφερές ώρες που πέρασαν μαζί.

Εκείνη με τη σειρά της τρέχει και το δίνει στον ξενοδόχο του χωριού, που του χρωστάει μερικές βραδιές καθώς χρησιμοποίησε τα δωμάτια του με τους πελάτες της.

Όπως άφηνε το χαρτονόμισμα στη ρεσεψιόν, ο τουρίστας  κατέβηκε από το δωμάτιο του λέγοντας στον ξενοδόχο ότι δεν του αρέσει το ξενοδοχείο αλλά ούτε και το χωριό και ότι άλλαξε γνώμη, αρπάζει λοιπόν το χαρτονόμισμα του και φεύγει.

Τελικά σε αυτό το μικρό χωριό, τίποτα δεν παράχθηκε, τίποτα δεν ξοδεύτηκε, κανείς δεν έχασε και κανείς  ουσιαστικά  δεν κέρδισε αλλά όλα, μα όλα τα χρέη του χωριού … ξεχρεώθηκαν!
Αυτή ίσως, όπως ανέφερα πιο πάνω, θα ήταν η καλύτερη εκδοχή της ιστορίας μας, φαντάσου μόνος σου την χειρότερη…

Μπαγιάστας Θεόφιλος




Έρευνα  
Έρευνα

DOCYMANTEUR EXTRA BONNUS 
PRESS ON PIC TO WATCH


ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Από το Blogger.